ایرج میرزا یک شعر بسیار زیبا داره به نام شاه و جام که بیت آخرش اینه:

عشق کند جام صبوری تهی آه من العشق و حالاته

بعضي موقع ها فكر ميكنم يك تخم لعنتي پشت سرمه. لعنت يك نَفَر كه دست از سرم برنميداره. خسته ميشه آدم

دیشب در برنامه شبهای شعر دانشگاه استنفورد، چند شعر از "نزّار قبانی" خوانده شد. نزّار عاشقانه سراترین شاعر عرب زبانی است که من میشناسم. آنچنان شهرتی در دنیای عرب دارد که همکاران ِعربِ شعرنخوان من نیز به خوبی می شناسندش. هیچکس را هم مانند نزّار لایق شعر "از ازل ایل و تبارم همه عاشق بودند" نمیدانم. شفیعی کدکنی از زبان نزّار اینطور مینویسد: «من از خانواده ای هستم که شغل آنها عاشقی است. عشق با کودکان این خانواده زاده می شود، همانگونه که شیرینی با سیب متولد می شود. وقتی به یازده سالگی می رسیم عاشق می شویم و در دوازده سالگی دلتنگ می شویم و در سیزده سا

می فرمایند:

گر بمانیم پاره بردوزیم جامه ای کز فراق چاک شده
گر برفتیم عذر ما بپذیر ای بسا آرزو که خاک شده